Ga naar submenu Ga naar zoekveld

‘Jouw moeder gaat naar de hel omdat ze nagellak draagt’

23 februari 2022 · Leestijd 5 min

Soms krijg je in je kindertijd iets mee over een Bijbeltekst, wat blijvende indruk maakt. En dan niet op de goede manier. Reden voor Anne om nog eens na te denken over Jezus’ uitspraken over de brede en smalle weg. Met een verrassende uitkomst.

‘Ga binnen door de smalle poort. Want de poort naar de dood is wijd, en de weg daar naartoe is breed. En er zijn heel veel mensen die die weg nemen en door die poort binnengaan. Maar de poort naar het leven is nauw, en de weg daar naartoe is smal. Er zijn maar weinig mensen die die weg en die poort vinden.’ (Matteüs 7: 13,14)

Het is een fascinerende uitspraak van Jezus. Fantasierijk ook, blijkt uit de schilderijen die ervan zijn gemaakt: mismaakte duivels en goddelozen op de brede weg en het kruis en de vromen op de smalle weg. De brede weg leidt naar de dood, de hel. De smalle weg naar het leven, de hemel. 

Naar de hel 

Welke weg wil ik bewandelden? Ik was ongeveer zeven jaar toen ik daar een eerste antwoord op formuleerde: 

Ik liep die dag aan de hand van mijn moeder naar school en keek naar haar handen. Ze had de mooiste handen van de hele wereld: lange slanke vingers met prachtige gekleurde nagels. Later als ik groot werd, zou ik misschien ook zulke handen krijgen. 

Ik liet de hand van mijn moeder los en liep de klas in. De ochtend verliep zoals gewoonlijk, maar in de pauze nam de dag een andere wending. Resoluut liep er een klasgenootje naar me toe. In één ademteug was het eruit: ‘Mijn moeder heeft gezegd dat jouw moeder naar de hel gaat’. De hel, het eeuwige, vlammende vuur: het was mijn grootste angst. Wat had mijn lieve moeder gedaan dat ze dit had verdiend? Voorzichtig vroeg ik waarom dat zo was. Haar antwoord was luid en duidelijk: ‘Omdat ze nagellak draagt.’ De absurditeit drong niet tot mij door, maar het verdriet des te meer. Met een brok in mijn keel speelde ik verder.  

Eenmaal thuisgekomen, vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zal mij vast hebben getroost en hebben gezegd dat het onzin was. Maar ik geloofde mijn moeder niet, ik geloofde mijn klasgenootje. Ik geloofde alle andere moeders die geen nagellak droegen. Als ál die mensen het vreesden, dan moest het toch misschien wel waar zijn? Waarom zou ze voor de zekerheid niet stoppen met het dragen van nagellak? Waarom deed ze er niet alles eraan om de hel te voorkomen? Hield ze niet van ons? 

Het juiste pad

Vastberaden was ik. Later zou ik worden als oma. Oma, die zich aan alle regels hield. Die zich schuldig voelde als ze te veel had gelachen, omdat God een God van ernst was. Oma, die tot aan haar sterfbed doodsangsten uitsloeg, omdat ze niet zeker wist of ze in de hemel zou komen. Ik zou net als zij rokjes en hoedjes dragen. Zwarte kousen zelfs. Ik zou alles eraan doen om God te behagen. Alles om de hel te voorkomen. 

Als kind lag het leven voor mij als een brede en een smalle weg. Ik had gekozen voor het laatste. De smalle weg voelde als een koord met daaronder de afgrond. Het was onzeker, krampachtig en voelde als overleven. Toch was ik ervan overtuigd dat dit het juiste pad was: als je nou heel stil bent, doet wat er gezegd wordt en goed luistert, dan kom je er in het hiernamaals misschien nog wel goed vanaf. 

Op een kruispunt 

Nu ben ik ouder en hopelijk ook wat volwassener. Welke weg wil ik nu bewandelen? Ik moet eerlijk zeggen dat beide wegen mij niet onwijs aantrekkelijk in de oren klinken als ik het interpreteer zoals ik vroeger geleerd kreeg. Op de brede weg was er seks voor het huwelijk, moord, feesten en ja, zelfs nagellak. Op de smalle weg was er religie: op zondag naar de kerk, een rokje aan, de juiste zaken geloven. En als je dan een weg had gekozen dan zou je in het hiernamaals als loon de hemel of de hel krijgen.

Uitnodiging naar intuïtief leven 

Inmiddels lees ik de tekst heel anders. Deze tekst spreekt voor mij niet over het hiernamaals, maar over het hier en nu. Voor mij is het de vraag of we kiezen voor de brede, gebaande wegen of het pad dat speciaal voor ons bestemd is: de smalle, ongebaande weg. Het is geen kwestie van goed of fout gedrag, maar het gaat ten diepste over de keuze wie we willen zijn in dit leven. Waarbij de brede weg voor mij staat voor de weg van de minste weerstand, doen ‘zoals het hoort’ en leven op de automatische piloot. Een valkuil waar ik onopgemerkt in kan belanden. 

Het gaat ten diepste over de keuze wie we willen zijn in dit leven.

De uitspraken van Jezus zijn voor mij een uitnodiging naar intuïtief leven. Om mijn unieke weg te volgen, mijn bestaansreden te vinden en te voorkomen dat we leven zonder ooit van het Leven geproefd te hebben. 

Voor mij is die uitnodiging ook een grote uitdaging, want ‘nauw is de poort naar het leven’. Oftewel, mijn rugzak vol met bezittingen, overtuigingen en zekerheden moet ik dus achter mij laten om dit smalle pad te kunnen bewandelen. Mijn ego wil maar al te graag vastklampen aan die rugzak. Niet voor niets zei Jezus: ‘Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke om het koninkrijk van God binnen te gaan.’ Het vraagt dan ook vertrouwen en elke keer opnieuw een keuze, maar wel met de grootste beloning die ik ooit zou kunnen ontvangen: proeven van het kostbare Leven. 

Geschreven door

Anne van Tricht - van Veen

Misschien ook wat voor jou

Lazarus Nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang wekelijks de laatste blogs en artikelen van Lazarus Magazine

E-mailadres

Lees ook onze privacyverklaring.